Хачин хүйтэн цэвдэг гэрэлтэй, хог новш хөглөрсөн гудамжаар харьж явахдаа би нэг л юманд яардаг байлаа. Энэ муухай үнэр, хоолой хорсгосон гашуун утаа бүр сэтгэл зүрхийг минь хирдхийлгэнэ. Орой бүр хэрэлдэж сав суулга, толь тэргүүтнээ хангинуулж байдаг айлынхаа хажуугаар гарахад хол минь гуйвж, толгой маань эргэх шиг болно.
Ороод очихоор:
— Хаанахын хэн бэ, чи чинь! Юу хийж, яаж амьдрахаа чамаар заалгахгүй! Мэдэв үү! Одоохон зайл! Тэгэхгүй бол муу новшнууд минь, та нарыг хүний өөрийнгүй хүйс тэмтэрч орхино шүү! гээд нөхөр нь данхтай цайгаа зад өшиглөнө.
Цорын ганц тайтгарал маань хөгжим л байлаа. Хөгжим дотроо Бахын зохиолууд...
