Лувсанданзаны “Алтан товч”, Рашпунцагийн зохиосон “Болор эрих” хэмээх Монголын түүх, Позднеевын эмхэлсэн “Монгол утга зохиолын дээж бичиг”, 1925 онд Бээжинд хэвлэгдсэн “Чингисийн цадиг” зэрэг номоос үүнийг нийлүүлэн нэгтгэж бичив. Энэ зохиолыг феодалын зохиол биш, ард түмний зохиол гэж үзэх хэрэгтэй. Чингис хааны өрлөг сайдуудтай өнчин хөвгүүн маргаж дийлсэн явдлыг энэ шүлэглэлд бичжээ. Өнчин ядуу хөвгүүн, дээд хаад ноёдтой тэмцэж ялсан явдал ард түмний үлгэрт олон байдаг юм. Энэ “Өнчин хөвгүүний шастир”˗т хэдийгээр Чингис хаан, түүний өрлөгүүд ба тэдний хурим найрын тухай хэлэх боловч түүнд өнчин хөвгүүн оролцож хамаг ноёдоос илүү зөв бөгөөд илүү мэргэн үгийг хэлж, Чингисийн ноёдыг мухардуулан давсан нь их сонирхолтой бөгөөд ардын ангийн сэтгэл хүслийн илэрхийлэл мөн болно.
Ц. Дамдинсүрэн
