Өвгөн Хашхавай, охин Сараханамын аавтай намуухан дуугаар ярилцаж сууна. Түүнээс хэлэх нь,
— Чи одоо охиноо энэ мал эмнэлгийн сургуулиас нь гаргаж ав. Энэ чинь замаа алдаад гүйцэж байна шүү. Тэр нэг халх залууг дагаад чамайг хаяж Улаанбаатар хотод явах гэж байна. Ер нь тэгээд бүсгүй хүн хэзээ тэгж эмч домч болж байсан юм бэ. Чи миний энэ үгийн үнэн худал болохыг харж байгаарай. Охин чинь энэ жил явахгүй гэсэн чиг хойтон жил заавал явах болно. Түүний оронд чи сургуулиас нь гаргаж аваад нэг нутгийн зан аашийг нь мэдэх хүнтэй гэр бүл болгож суулга. Тэр, Үсэев гэдэг бол төлөв томоотой болоод их баян хүн, тэгвэл чи ганц охиноо нүдэндээ харж байхаар барахгүй, баян хүргэнээр тэжээлгэж, санаа амар суух болно. Энэ үгийг би чамд даанч олон удаа хэлж байна. Одоо хэлж цөхөрлөө. Дахиж би чамд юу ч хэлэхгүй. Энэ бол надад ганц сохор зоосны ч олзгүй хэрэг, ганцхан чиний тусын тулд хэлж байгаа юм. Яахаа чи өөрөө мэд гэж хэлсэнд Сараханамын эцэг...
