Энэ өдрөөс хойш Наденька бид хоёр өдөр болгон мөсөн гулгуурын газар луу явж чаргаар доош буух бүрд би нам дуугаар
— Надя, би танд дурлаж байна гэж мөнөөхөн үгээ хэлдэг байлаа.
— Хүн дарсанд юм уу, хар тамхинд даддаг шиг удалгүй Наденька эдгээр үггүйгээр амьдарч чадахгүй болжээ. Үнэндээ уулнаас хурдлан буухад урьдын адил аймшигтай байсан боловч одоо аймшиг, аюул хоёр маань урьдынх шигээ оньсого хэвээр үлдэн санаа зовоосоор байгаа дурлалын тухай үгст сэтгэл булаах увдис бий болгожээ. Энэ хэрэгт салхи, бид хоёр л сэжиглэгдэж байлаа... Энэ хоёрын аль нь түүнд дурласнаа хэлснийг тэр мэдэхгүй боловч ямар ч саваар уусан нь хамаагүй, согтож л байвал боллоо гэгчийн үлгэрээр тэр бүсгүйд аль нь ч ялгаагүй болсон бололтой.
