— Танд хэдийг өгөх вэ хүн гуай гэж асуув.
Уг нь надад «Авга ах» гэж хэлмээр санагдаж байлаа.
Хоёр франк тавь гэж тэр хариулав. Би таван франк өгч, хариултыг нь авлаа. Түүний гар нь үрчийж хорчийгоод эвэр ургачихсан, хувцас хунар нь ч гэж хэлэх юм алга. Өглөг горилсон гуйлгачин хүний зовлонтой харц эд бүгд нь яг л саяын хүн шиг харагдсан юм даа.
Тэгээд «Энэ чинь миний авга ах, аавын минь ах, миний авга шүү дээ» гэж бодлоо.
Би арван су-гаар гарыг нь цайлгав. Тэр талархлаа илэрхийлэн:
— Бурхан өршөөх болтугай хүү минь! гэх дуу нь хэзээ язааны гуйлгачин хүний аястай агаад намба төрх нь өрөвдөм арчаагүй байж билээ. Далайн цаана байхдаа гуйлгачин болж дээ гэж би бодлоо.
