... Рольфтой ярьсны дараа Штирлиц одоо дэлбэртлээ уурласан хүний дүр гаргах ёстой болов. Тэгээд Шелленберг дээр орж

— Бригаденфюрер ээ, би өвчтэй гэж шалтаглаад ер нь ч бие тааруухан байгаа болохоор, сувиллын амралтад арваад хоног явах чөлөө гуйвал дээр байна. Эс тэгвэл би тэсэхгүй нь ... гэлээ.

Штирлиц тагнуулын газрын даргад үүнийг хэлэхдээ царай нь зэвхий цонхигор, бараг үнсэн хөх болсон байв. Энэ нь гагцхүү Кэтийн хувь заяа, тэгэхлээрээ өөрийн нь хувь заяа шийдвэрлэгдэж байгаагаас болсон ч юм биш. Кэтийг энд авчраад яахыг Штирлиц төсөөлж байлаа: дөрвөн цаг байцаасны дараа нярай хүүхдийн нь шилэн хүзүүнд буу тулгаад, үнэнээ өчихгүй бол хүүхдийг эхийн нь нүдэн дээр буудан ална гэж сүрдүүлнэ. Энэ бол Мюллер өвгөний хэзээний сурсан гэнэдүүлэг. Тэд нэг ч хүүхдийн шилэн хүзүү рүү буудан алж байгаагүй. Тэр нь өрөвдсөнийх биш ээ, огт тийм биш. Мюллерийн хүмүүс энэ байтугай энэнээс булай муухай хэрэг үйлдэхээс сийхгүй. Гагцхүү хүүхдийг буудан албал эх нь солиороод бүх ажиллагаа нурна гэдгийг тэд мэднэ. Гэвч ингэж сүрдүүлэх арга нь баараггүй болдог байжээ.

Штирлиц Кэтийг хэргээ улайвал өөрийг нь хэрхэн тамлахыг бодож хирдхийсэндээ ч царай нь үнсэн хөх болсон юм биш. Ердөө л Штирлицийг ихэд хилэгнэсэн хүний дүр үзүүлэхэд сэтгэлийн нь хөдлөл бие цогцсоо бүрэн захираад, бие сэтгэл хоёр хослон нийцсэнээс царай нь тийнхүү хувирчээ. Гагцхүү аугаа их жүжигчид ингэж чаддаг билээ. Ёстой тагнуулч хүн бол жүжигчин буюу зохиолчтой ойролцоо. Тагнуулч хүн өөрийн үнэнийг бүтээхдээ жүжигчин буюу зохиолчийн хуулийг дагадаг. Харин жүжигчин хүн алдаж тогловол ялзарсан жимс ногоогоор шидүүлээд өнгөрдөг, зохиолч хүн учир шалтгааны холбоо авцалдаагүй худлаа юм бичвэл шүүмжлэгч нарт дооглуулаад өнгөрдөг байхад тагнуулч хүн нэг л алдвал амиа алдах аюултай билээ...